Verslag BK Masters
7 & 8/6/26 : Lokeren = Belg kamp Masters
Onze masters leveren topweekend af !
Met 7x goud, 4x zilver en 4x brons, leverde ons ROBA-team een schitterend eindresultaat af. En om de criticasters meteen de mond te snoeren, neen dit was niet alleen op wedstrijden tegen Janneke en Mieke, wel integendeel. Neem bijvoorbeeld onze W35 Nina Lauwaert, die met een tweeledig doel startte op haar 5000m, namelijk de gouden plak, maar als het even kon ook met een ‘sub 17chrono’. Het was ten slotte 4 jaar geleden dat ze het ‘gevoel’ van een tartanbaan nog eens ervaarde, dus een beetje stress was wel gerechtvaardigd. Daarenboven was er redelijk wat wind daar in het sportcentrum van Lokeren, wat het allemaal nog lastiger maakte. Coach Bart had Nina de opdracht meegegeven om aan een tempo van 3’30” van start te gaan, en dan geleidelijk te accelereren, kwestie van zichzelf niet op te blazen. Alleen had ACHL-atlete Sofie Van Accom een iets meer pittige startfase in gedachte, want zij begon meteen aan een tempo van 3’24” rond te draaien, en was het dus ‘meeschuiven’ geblazen voor onze ROBA-topper, zeker met de wind in gedachte. Mooi om zien was dat … ‘in het spoor lopen van iemand’ is iets wat Nina niet echt ligt, en zodoende liep ze in de ‘wind mee-zone’ vaak quasi naast de sterke Herentalse dame. Na 8 ronden durfde Nina een eerste speldenprik te plaatsen, en dat bleek meteen ook direct bingo, want Sofie moest meter na meter toestaan. De laatste km was bijzonder pittig, vooral omdat ze nu voor het 2° doel, de goede chrono, aan het knokken was. Toen ze de klok zag stilvallen op 16’51”62, tevens een nieuw clubrecord, zagen we de tevredenheid op het aangezicht van onze kersverse kampioene W-35, want dat was een tijd waarvoor ze vooraf meteen had getekend. Knap gedaan beste Nina
Tweemaal Nina …
Diezelfde woorden mogen we ook hanteren ten aanzien van onze 5 andere ‘gouden ROBA’s’, en in bijzonder voor Timothy Convents, die zelfs tweemaal zijn opwachting mocht maken aan het erepodium. We beseffen misschien wel onvoldoende wat deze kerel al verwezenlijkt heeft sinds hij zijn 35° verjaardag vierde, zowel in het veld, met het ene crosssucces na het ander, maar ook op de piste. Die 35’ers werden vroeger, in een niet al te ver verleden nog als volwaardig senior beschouwd, wat aangeeft dat daar nog zeer pittig wordt gelopen, zowel bij de dames (zie het verhaal van Nina …) als bij de mannen. Hier in Lokeren ging Timothy voor de dubbel 1500m en 5000m, en dus was het een kwestie van ‘economisch lopen’, zeker geen nodeloos energieverbruik. Eerst was er de 1500m, waar hij het tactisch aanpakte, met een relatief ‘spaarzame’ eerste 1000m, om dan te knakken in de resterende 500m, want met de kersverse clubgenoot Jan Van De Broeck in het spoor, kon hij zich geen ‘afwachtende’ houding veroorloven. Voor de lezers die Jan niet kennen, een 12 à 13 jaar geleden was hij in België een toonaangevende 800m-loper bij de seniors, met een besttijd van 1’46”16, gelopen in 2014. Op die afstand werd hij 3x Belgisch kampioen, in het truitje van AC Lebbeke, en ook op de Europese kampioenschappen in Barcelona, Helsinki en Belgrado (indoor) was hij van de partij. Wij in ROBA, en dan vooral in Betekom kennen hem niet alleen omwille van zijn atletisch vermogen, maar ook omwille van zijn huwelijk met onze ROBA-topvrouw marjolein Lindemans. Als inwoner van Berlare is hij nu actief binnen ons team, en we weten de komst van deze sympathieke kerel best te smaken, want het is ontegensprekelijk een versterking van ons masters-team, en Timothy wist dat dus maar al te goed. Met een blitzaanval slaagde hij er in om plots een kleine kloof te slaan, en die wist Timothy te behouden tot op de meet, in een 4’09”09, al was het niet van de poes. Jan passeerde als 3° de meet, en dat in een tijd van 4’10”39. Proficiat gasten !!
Timothy & Jan … dikke proficiat !
Amper één uur en drie kwartier later trok Timothy wederom de spikes aan, ditmaal voor de 5000m, en het hoeft u niet te verbazen als we zeggen dat hij met ‘zware benen’ aan de startlijn positie koos … Ditmaal was het plan ‘gewoon volgen en in de laatste ronde toeslaan’. Uiteindelijk waren ze na 3km met 2 man weggelopen, hij samen met de lokale held Jan Vervaet, maar zelfs met al de vocale steun van het thuispubliek bleek die niet opgewassen tegen de finale laatste halve ronde, waarin onze topper het gas volledig opendraaide. Met een tijd van 15’15”04 mocht hij zijn 2° gouden plak gaan ophalen. Respect !
Onze mannen gaan volgende zondag in Lanaken een rol van betekenis spelen tijdens de BVV voor masters, ditmaal in Lanaken. Maar ook onze dames gaan zich daar geen figurantenrol laten opdringen, zoveel is duidelijk. Naast Nina zal daar ook Karen Van Proeyen (hier niet aanwezig) van de partij zijn op het afstandsgebeuren, en op de werpnummers lijken Karen Stalmans, Lindsy Van Espen en Chiara Dua overduidelijk klaar om een gooi te doen naar een hoog puntensaldo. Karen schudde hier bij de W35’ers een fraaie 27m40 uit de schouders, en geen enkele dame binnen die jongste leeftijdscategorie kwam daar overheen. Mooie gouden medaille, wat trouwens netjes werd overgedaan bij de W’50ers, en daar was het onze werptrainer Tiny Alaerts die de 100gr lichtere speer hanteerde, en waarmee ze bij de 5° poging uitkwam op een 25m47-bestworp, en ook dat bleek de ‘gouden’ afstand te zijn. Eén dag later stond Tiny wederom in wedstrijdfocus, ditmaal voor de kogel- en discuscombinatie. En wederom kon de concurrentie haar niet van het podium houden, althans niet in de kogelring. Al bij haar 1° poging stootte ze het 3kgr wegende gevaarte 9m22 ver, wat niet alleen een PR betekende, maar tevens ook een nieuw Clubrecord bij de W-50. Slechts één dame, een Brusselse atlete van Schaarbeek, wist haar van de nationale titel te houden. Diezelfde Schaarbeekse, die luistert naar de naam Laurence Rechelbus, bleek ook de beste te zijn in de discuskooi, en daar viel Tiny net naast het podium, als 4° met 25m02. Maar ook met die afstand verschijnt ze als kersverse 50’er in de ROBA-recordtabel, en tweemaal is onze sympathieke Ilse Wouters de pineut.
Tiny … Karen & Tiny …
Karen in volle actie … … en met de gouden plak op de nek, net als vorig jaar…
Ook Lindsy kende een topdag voorbije zondag, mede bijgestaan door de net genoemde Tiny. Bij het kogelstoten stootte ze 3 worpen voorbij de 9m-lijn, met een 9m27 als beste, slechts 1 cm onder haar eigen bestprestatie. Een knappe 2de plaats dus, en mooie zilveren plak, na Sophie Verlinden, de Belgisch recordhoudster bij de W45. Ook in de discuskooi zou het een spannende werpwedstrijd worden, en de betrokken dames maakten die suspense geheel waar. Lindsy zette stabiele worpen neer om en bij de 28m, maar ze waren te hoog om voordeel te halen uit de aanwezige tegenwind. De Waalse Stephanie Reynaerts van R. Excelsior SC wierp 29m99 in haar 5° poging. Lindsy stelde zich mentaal al ‘tevreden’ met wederom zilver, maar Tiny, ditmaal in de rol als coach, gaf nog enkele tips net voor de 6e worp.
Bij die laatste poging verliet de discus de kooi niet te hoog, en kreeg alzo extra liftkracht door de wind.
De officiëlen stelden vast dat hun rolmeter van 30m te kort was en haalden de 60m-rol tevoorschijn. Zonder pardon verscheen er een 30m12m op het bord !!! Daarna was het nog nagelbijtend wachten op de laatste worp van Stephanie, en zij leek onder de druk te bezwijken (gooide tegen de netten aan …)
Achteraf zei een dolgelukkige Lindsy … ‘Belgisch discuskampioen, en dat met een worp waar ik gisteren stiekem van droomde en niet wist dat het nog in me zat’… Op vreugde staat gelukkig maar geen leeftijd, zoveel is duidelijk, … Knap, beste Lindsy !!
Tweemaal Lindsy … goud en zilver …
Naast het vrouwelijk werpgeweld kunnen we ook niet omheen het bijzonder fraaie optreden van onze W-40 spurter Chiara Dua. Vorige jaar zat ze nog in zak en as na haar zware blessure, op krukken liep, en maar moest ‘afwachten’ of het wel in orde zou komen. Mede door dit contrast was er geen gelukkigere medaillewinnares dan onze ontzettend sympathieke BETA-dame, wiens keiharde inzet en niet aflatend werk om ‘terug te komen’, hier fameus werd beloond met 2 schitterende bronzen medailles. In haar W40-catg. zitten nog dames die een aardig stukje kunnen spurten, dus Chiara wist dat alle puzzelstukjes juist moesten vallen, en dat er dan kans was op een 3° plaats, Door zowel op de 100m, 13”53, als op de 200m, 28”36, op een zuchtje van haar PR-chrono uit te komen, wist ze die verhoopte bronzen medaille binnen te halen, en dat netjes op beide afstanden. Onnodig te zeggen dat ze erg blij was, en ze mag bijzonder trots zijn op zichzelf dat ze dit, samen met haar trainer Inge, en met hulp van de trouwe kiné, heeft weten te realiseren. Dikke proficiat, Chiara !
De trots druipt van de foto … Knap Chiara !
Met dit dubbele eremetaal van Chiara zitten we al aan 11 stuks, dus zijn er nog 4 te gaan. Voor de resterende gouden plak mochten we alweer gaan aankloppen bij onze ‘Mister Kampioenschappen’, zijnde Walter De Wyngaert, wiens 12m25 in de kogelring hier goed was voor de 1° plaats, en dus het mooist blinkende eremetaal. ‘Als ik alles goed heb bijgehouden is het mijn 67° nationale titel’ zei hij achteraf. Veel zullen er dit jaar niet bijkomen, want bij de volgende kampioenschappen zit hij waarschijnlijk in het buitenland. Sinds zijn recente ziekenhuisopname had Walter wat trainingsachterstand opgelopen, en dat liet zich hier meteen voelen, met ‘technisch minder fraaie worpen’. Ook de regen kwam nog wat roet in het eten strooien.
Walter, alweer op het hoogste schavotje …
Met de mooie bronzen plak van Diziana Vangoidsenhoven op de 5000m, 22’21”47, bij de W-50, en de zilveren medaille van Danny Cressens en Wim De pauw op respectievelijk het polsstokspringen M60 en de 800m M50, zijn we rond wat betreft het lijstje ‘behaald eremetaal’.
Danny kwam zaterdag al uit in de discuskooi, 7° met 29m69, en aan de hoogspringmat, 4° met1m30, maar echt content was hij daar niet mee. Vandaar ook dat hij al zijn zinnen het gezet op zondag, waar het polsstokgebeuren en de 400m vlak op het programma stonden. Alleen heeft hij de spikes voor dat loopnummer niet moeten aantrekken, want bij zijn eerste poging op 2m60 liep hij een hamstringverrekking op. Zijn geslaagde 2m50 was gelukkig nog wel goed voor positie twee.
Brons voor Diziana … de ‘zilveren’ sprong van Danny …
Onze laatste medaillewinnaar in het rijtje was dus Wim De Pauw, die bij de M50’ers naar zilver liep op de 800m. 2 maand terug lag hij nog in de lappenmand, en amper een 5tal weken geleden begon hij met de opbouw van de conditie, richting deze titelstrijd. Kortom hij startte hier met nog heel wat vraagtekens, het enige wat hij wist en ook verwachtte, was dat tegen de sterkste man in het peloton, Gunther Van Houten (actueel nog 2’04” loopt op een 800m), niet veel te beginnen viel. Die muisde dan er ook meteen vandoor, en de rest kon zich meteen concentreren op die 2 resterende podiumplaatsen. Wim dacht, gezien zijn beperkte voorbereiding, zo lang mogelijk de kat uit de boom te kijken, en pas toeslaan op het einde. Alleen verliep de koers niet volgens dit plan, en moest onze ROBA-man al veel sneller reageren op een 2° concurrent, een zekere Jurgen Goethals van ASV Oudenaarde, die de 2° plak voor ogen had. Halverwege passeerde Wim in 66”, en pas 200m verder had hij die concurrent te pakken. Op 150m van de meet zette Wim alles op alles, en met succes. Zijn 2’17”48 was hier goed voor de zilveren medaille, meteen ook het hoogst haalbare dat mogelijk was voor Wim, zeker gezien zijn verstoorde voorbereiding. Je kan zich wel voorstellen hoe gelukkig hij was, achteraf, met dit wedstrijdverloop. Puik gedaan, beste Wim !
Tweemaal Wim …
Eindigen doen we met 2 mannen van de lange afstand, zijnde Michel Ocula en Steffan Vanderlinden. Michel was als M-65’er zowel zaterdag als zondag van de partij, met respectievelijk een 800m, 5° met een 2’52”61, op de 1° dag, en een 5000m op dag twee. Daar stond hij met 19 anderen aan de startlijn, en hij had zich voorgenomen om ongeveer aan 50” per 200m rond te draaien, althans zo lang mogelijk. Dat lukte aardig, tot voorbij half koers, en met een eindtijd van 21’08”40 kon hij niet anders dan tevreden zijn. Michel werd finaal 4°, en dat was de hoogst haalbare plaats, wist hij ons achteraf te vertellen.
De jongere Steffan, een nog beresterke M-40’er, koos voor het 1500m-nummer, en daar werd hij fraai 7° met een seizoensbesttijd van 4’30”93. Hopelijk weet Steffan zich ‘vrij te houden’ op zaterdag 22 augustus en zondag 20 september, want dan worden respectievelijk de prov. kamp. aflossingen gehouden in Tienen, alsook de nationale titelstrijd estafette in Kessel-Lo. Dus tweemaal dicht bij huis, wat ons zou moeten aanzetten tot een ruime ROBA-deelname. Michel is zo en zo al volle bak aan het lobbyen bij onze lichting M-65’ers, voor niets minder dan een Belgische record. Zulk initiatief mogen we niet afremmen …