Verslag BVV Masters

15/06/2025 - Kessel-Lo - BVV masters

Eervolle 4° plaats voor ons team, met 3 individuele winnaars, zijnde Pieter, Cedric en Timothy ! 

             

Als sinds het samengaan van de heren en dames tot een gemengde BVV-formule (na 2016) staat ROBA in de allerhoogste afdeling bij de masters, en hier in Kessel-Lo, bij onze goede buren van DCLA, zouden we die positie echt niet te grabbelen gooien. In 2017 werd ons team 8° in Gent, en in 2018 klommen we zelfs al op tot de 3° eindplaats. Eén jaar later, in Nieuwpoort, bleek positie 8 het hoogst haalbare, om dan in 2020 en 2021 getrakteerd te worden op een Chinees klote-virus,  waardoor de atletiek quasi in zijn geheel stilviel. Denkend dat we het met die oude garde nog wel zouden redden, werden we in 2022 fameus wakker geschud in Lokeren, toen we aldaar gans de dag in de gevarenzone sukkelden, en finaal met amper  2 puntjes meer dan Looise, op positie 10 net ons hachje wisten te redden, ten koste van ADD en onze Limburgse buren, die beiden degradeerden. Er werd toen aan de alarmbel getrokken, en met nieuw jong bloed wisten we voor eigen volk in Betekom de 5° plek uit de brand te slepen. Ook vorig jaar, in Lebbeke, werd die verjongingskuur verder gezet, en eindigden we zelfs nog één plaatje hoger. De komst van mensen als een Marzena Kania, Chiara Dua, Karen Stalmans, Maarten Van Asselberghs en Joris Lambrechts leverden ons daar in Oost-Vlaanderen heel wat punten op, en dit jaar wisten we dat Cedric Van De Putte net de kaap van de 35 lentes zou passeren, kortom weer een fameuze ‘witte merel’ extra in het team. Alleen, Chiara liep een serieuze blessure op (achillespees …), Maarten brak zijn arm, en spurter Christof Bormans voelde pijn op de training, kortom teamleiders Diziana en Wim konden alweer gaan puzzelen.  Zo werd Sofie Fierens klaar gestoomd om net als 2 jaar geleden de spurt voor haar rekening te nemen, mocht Danny Cresens zich klaarmaken om Maarten te vervangen aan de verspringbak, en werd Wim De Pauw als half fond-loper de startblokken ingejaagd voor de 100m vlak. 1 dag eerder had die, als laatste test richting het Belgisch kampioenschap van volgend weekend, nog een 600m gaan afwerken in Lanaken, en met een fraaie 1’39”15 bleek dat een meer dan geslaagde conditie-toetsing. Hier in Kessel-Lo liet hij een tijd van 13”71 optekenen, goed voor de 10° stek, en dus 3 punten. Zijn net genoemde vrouwelijke evenknie, Sofie Fierens, moest zowel op de 100m als 200m onze clubkleuren verdedigen, en dat leverde ons finaal 8 extra punten op. Op de korte spurt werd ze 8° met een chrono van 14”87, en op de dubbele afstand liep ze vanuit baan 8 een 31”34-chrono, waarmee ze 10° werd. 

                      

Later op de dag werd ze voor een 3° maal opgetrommeld, voor de 4x100m, samen met ondermeer Annelies Noyens en Marzena Kania, die beiden ook al vroeg aan de bak moesten, respectievelijk aan de hoogspringmat, en aan de verspring-zandbak. Onder het toeziend oog van haar trainer Dirk begon Marzena, Poolse roots, met 2 nullen, en werd het dus een ingehouden ‘veilige’ 3° sprong, kwestie van geen ‘nul punten-oogst’ op te lopen… Haar finale 3m81 leverde ons gelukkig nog 3 punten op. 
Annelies van haar kant stond als nieuwkomer met de nodige spanning aan de hoogspringstand, en hetzelfde mogen we ook stellen voor haar mannelijke hoogspring-collega, Niels Bruyninckx, die hier eveneens voor het eerst onze clubkleuren etaleerde.  Via de recreanten is hij in de club verzeild geraakt, en die omweg bleek een schot in de roos, want hier kwam hij uit op 1m54, goed voor de 3° plaats, en een 10 broodnodige puntenscore. Trainer Dirk was content, want ook om 1m57 scheelde het niet veel, en ook over Annelies haar 1m28 (7° = 6p) was hij terecht tevreden. Hopelijk bergen deze 2 aangename nieuwe clubgenoten nu niet hun spikes op tot juni 2026, want ze horen echt thuis op de piste binnen het masters-circuit. 

Diezelfde hoop richt ondergetekende ook richting onze Emily Coenen, die hier de 800m op fraaie wijze voor haar rekening nam, en knap 5° werd, op 12 deelnemers, met een niet onaardige tijd van 2’32”01. Voor onze BETA-dame is dit zondermeer de ‘ondergrens’ qua afstand, maar voor haar crossgebeuren in de winter, is het niet onverstandig om nu en dan een wat snellere prikkel te gaan opzoeken op de 800m en 1500m. Met haar 5° stek dropte ze meteen 8 extra punten in het laadje. Reken daarbij nog de knappe 4° plaats, en dus 9 punten van onze speerwerpster Karen Stalmans, en we klommen meteen weer wat op in de ranglijst. Tot de 5° poging stond Karen nog op de 2° positie, maar 2 concurrenten wisten dus nog met een soort slotoffensief uit te pakken. Dank voor die ruime puntenscore, beste Karen, en hetzelfde kunnen we ook tegen onze 1500m-loopster Stefanie D’haen zeggen, want na een trage 1° ronde nam onze Berlare-dame finaal nog het commando, en alleen Mona Rahmé en Stefanie Verbeeck wisten haar nog te remonteren. 

Ondermeer via die 10 punten van Stefanie stonden we op een bepaald moment op positie 3, de hoogste positie die we heel even wisten te bereiken, maar voor slechts korte duur. Al snel was duidelijk dat er niets te ‘beginnen viel’ tegen de rood-witte thuisploeg, en onderaan bleek AC Waasland al zeer snel een vogel voor de kat, geheel onderaan de 12 teams tellende clubcompetitie. Met Vlierzele, Rieme, Deinze, Lokeren, Waasland, Lebbeke en Zwijndrecht (sinds 1 januari bij Beveren…) was het alweer vooral een allegaartje vanuit Oost-Vlaanderen, aangevuld met 2 Vlaams-Brabantse teams (DCLA & ROBA), 1 Limburgse (Lanaken) en 2 ploegen uit Antwerpen, zijnde AVKA (Kontich-Aartselaar) en Herentals. Aan het einde van de dag bleek naast ACW (slechts … 65,5p) ook nog Lebbeke (122p) het 2° slachtoffer, iets wat ze vorig jaar in eigen huis nog net wisten te ontlopen. 2 ploegen minder dus in 2026 vanuit de sterkste atletiek-provincie, en zij worden vervangen door het West-Vlaamse FLAC en de Mechelse RAM-troepen. Op een bepaald moment waren we zelf ook weggezakt naar de 10° positie, en begon onze voorzitter Dirk, zich stilaan ongerust te maken.  Nico De Roeck deed wat hij kon bij het speerwerpen, 22m28 (11° = 2p), en onze Dany Cresens moest op de 200m, 28’99 (12° = 1p) zijn meerdere erkennen in de veel jongere concurrenten. Met zijn 61 jaar was de kloof tegenover de op één na oudste 200m-loper, … 47jaar, echt niet weg te gommen. Gelukkig leverde zijn meerkamp-training wel voldoende inspiratie op om bij het verspringen, dat spijtig genoeg quasi samenviel met die 200m, nog een 4m62 uit de mouwen te schudden, wat een knappe 6° plaats opleverde, en de daaraan gekoppelde 7 punten. Dank, beste Nico & Dany !

Aan de Kogel- en discusstand wisten we met Lindsy Van Espen en Walter De Wyngaert nog 2 ‘vaste waarden’ in stelling te brengen, al beseft Walter met zijn 54 kaarsjes op de verjaardagstaart, dat het onbegonnen strijden is tegen werpers van 35 à 40 jaar, want ‘kracht’ is nu eenmaal de eigenschap die      het langst standhoudt. Walter werd 2 maal 6°, met 10m85 en 33m04, en maakte ons dus 14 punten rijker. Lindsy deed daar nog eens netjes 16 punten bovenop, door 7° te worden in de kogelring, 8m57, en knap 3° in de discuskooi, 27m97 bij de 6° en laatste poging. Toen deze laatste fraaie worp op het bord verscheen hadden ondertussen onze afstandlopers al furore gemaakt, en de verhoogde polsslag bij voorzitter Dirk netjes op natuurlijke wijze doen dalen. Karen Van Proeyen moest op de 3000m alleen haar meerdere erkennen in de thuisloopster Kim Geypen, en rondde haar voorbije rotjaar, vol doorspekt met allerlei lichamelijke ongemakken, hoopvol af met een 10’23”61-chrono. Die 11 extra punten deden niet alleen deugd bij ons duo Diziana & Wim, maar vooral ook bij haarzelf. 
                                      

Wil je in zo’n competitie echt snel opklimmen naar de voorste gelederen, dan kan je best uitpakken met
een zege, daar die goed is voor een bonus van 1 extra punt, dus 13 punten in totaal om precies te zijn.   Voor onze 400m-man Michael Vermeylen was dit natuurlijk geen haalbare kaart, toch knap winnaar van de 1° reeks, in 57”37, en 7° in totaal, maar zijn pupil Pieter Verschoren pakte er wel mee uit, zij het op de 1500m, en dat op oogstrelend mooie wijze. Na een eerste wedstrijdhelft aan wandeltempo, plaatste hij een eerste tussensnok, om even later in de finale ronde iedereen via een 2° machtige versnelling de genadeslag toe te dienen. Het vuistje aan de meet was alleszeggend, ook als een beetje symbolisch ‘afrekenen’ met de kwaaltjes van de voorbije maanden. Onze supporters werden haast gek aan de zijlijn, en met het beresterke optreden van Cedric Van De Putte op de 3000m en Timothy Convents op de 5000m zou dat uitbundig gevoel niet meer wegebben. Onze kersverse nationale 10.000m-kampioen bij de M-35 liet de gewezen beresterke atleet Hans Omey (ooit 1’47”80 op de 800m, jongere broer van Tom Omey) slechts 800m in de waan dat hier iets te winnen viel. Al snel muisde Cedric er vandoor, en mooi ‘tempo bewarend’ finishte hij winnend in een knappe 8’34”79; Net als Pieter en Timothy zou hij later nog een 2° maal de spikes moeten aanbinden, meer bepaald voor de 4x400m. In die context was het dan ook zeer begrijpelijk dat Timothy zich gedurende de eerst kilometers niet moeide met het tempo, en eens half koers zelf het commando op zich nam,  maar wel met een zo’n spaarzaam mogelijk energieverbruik. In de laatste ronde bleek één droge versnelling genoeg om iedereen zijn hielen te tonen, en buiten hem stond echt niemand op de foto, met wel zijn chrono van 15’38”05 er bij op. 

        

Ons team was ondertussen terug opgeklommen tot een 4° positie, met uitzicht op de bronzen plek, en DCLA hoefde zelfs haast al niet meer te lopen met het stokje in de hand, zo ruim was ondertussen hun voorsprong. Wij wisten dus 3 zeges binnen te halen, maar onze Leuvense vrienden kwamen uit op … 11 zeges, waarvan 8 bij de vrouwen. Meer zelfs, op het aparte mannensaldo moesten ze nog AVKO laten voorgaan.  Maar dat was praat voor de vaak, want het enige dat telt is het globaal gemengd resultaat, en dat bracht hen op 218 punten. AC Herentals werd knap 2°, met 178,5 punten, en ook Rieme wist ons nog voor te blijven, met hun 175 punten, tegenover de 169 punten-oogst van ons team. Met een tijd van 3’45”74 zaten Michael, sterke opener, Timothy, Cedric en Pieter op een zuchtje van het bestaande clubrecord, 3’45”16, dat sinds 2009 op naam staat van Dirk Van Kerkhoven, Joost Grymonpon, Patrick Van Daele en Andy Delme. Slechts 2 teams waren sterker, zijnde Deinze en de winnaars ACHL, met ondermeer Hans Brijdenbach (zoon van …) in hun rangen. 

                                 

Ook onze 4 dames, zijnde Marzena Kania (ook sterk bochtenwerk !), Annelies Noyens, Emily Coenen en Sofie Fierens losten de in hun gestelde verwachtingen volledig in, door bij de stofwisselingen op ‘zekerheid’ te spelen, en alzo te finishen in 59”98, en dat op de 7° plaats. Vlierzele, 5° met 160p, Deinze, 6° met 155p, en Lokeren, 7° met 150,5p, gaven we dus het nakijken, en ook in AVKA (8°, 144p), Lanaken (9°, 139,5p) en Zwijndrecht (10°, 133p) weten ze dat ze aan ons volgend seizoen alweer een kwaaie klant hebben. 

                                                               

  

Zo en zo een ‘dikke merci’ aan al de deelnemende ROBA-atleten, aan al de supporters, met onze voorzitter voorop, de trainers Dirk W, Dirk VDK, en Wim, en deze laatste ook in zijn dubbelrol, want samen met Diziana was hij de teamverantwoordelijke. Ook een woordje van dank aan Sven, onze fotograaf, en Robert, als ‘clubscheidsrechter’ alweer op post !

Rudy