Verslag BK Veldlopen Masters

                                              8/3/26 : Essen = Belg kamp veldlopen Masters             

                   

         

               Timothy volgt zichzelf op als Belgische kampioen, en Kevin mooi derde !

 

Amper 10 ROBA-masters maakten de verre verplaatsing naar Essen, toch zo’n 90km ten noorden van Betekom, en een autorit van om en bij de 1u20’. Nu het kan nog erger, want als je een truitje van Dampicourt droeg tijdens die titelstrijd was je zelfs meer dan 3u onderweg, of de winnaar bij de M70, komende vanuit Oostende, ja die zat net geen 2u in zijn wagen. Vooral onze dames bleken het seizoen stilaan ‘lang genoeg’ te vinden, dus geen Miriam of Veerle aan de start bij de W-50ers. Wie daar meteen gebruik van maakte was onze enige ROBA-dame aldaar, zijnde Diziana Vangoidsenhoven, die hier haar allereerste podium op een BK cross wist te verzilveren. De voorbije weken zagen we haar beter en beter worden, en hier in Essen deed ze daar nog een schepje bovenop. Met die bronzen plak om de hals stond    ze daar wel in zeer ‘straf gezelschap’ op het erepodium (zie foto), met aan haar zijde niemand minder dan Sandrine Host en Kristel Van Maldeghem. Proficiat, beste Dizi !

                                            

                                                      Een super tevreden Diziana …  (Sven)

 

Daarmee was de toon meteen gezet, want na haar zouden nog 4 andere clubgenoten hun opwachting mogen maken daar aan het mooi opgestelde ereschavotje. Dat was niet Michel Ocula, die bij de M-65   als 8° binnenliep, na een week rust, om zijn pijnlijke kuit enigszins te sparen. Hij reed dan ook met de nodige twijfels richting de Nederlandse grens,  maar besloot na de opwarming om toch te starten, temeer daar het parcours er netjes bij lag. In het vlakke weidecircuit zat slechts één zandheuvel, en dit alles nodigde dus uit tot een snelle race, zeer goed beloopbaar, en zonder veel risico’s. Vandaar dat Michel zijn bijzonder fraai seizoen hier gelukkig toch nog kon afwerken als ‘atleet’, en niet als interim-verslaggever, wat de 2° optie was. Hij is ‘al joggend’ gestart (zijn eigen woorden …) in de staart van de totale groep van 81 masters, om geleidelijk  aan op te schuiven naar positie 66, en dus zoals reeds gezegd … als 8° binnen te lopen in zijn eigen categorie.

                       

                                Michel …                      (2x Sven)             Chris …

 

Een snel parcours dus, onder schitterende weersomstandigheden, en dat ervaarde ook Chris Wouters in zijn race bij de M-50. ‘Ik was prima gestart’ zei hij achteraf, ja mogelijk zelfs ‘iets te snel’ voegde hij er nog netjes aan toe. Geen modder, erg weinig scherpe bochten (behalve die op de foto …), quasi geen ‘hoogtemeters’, kortom een typisch tempoparcours, waarop je uzelf kan tegenkomen. Aan de finish lag de 12° plaats als M-50’er op hem te wachten. Bij diezelfde M-50 mannen zat natuurlijk ook ons ‘net vijftigers’ duo Kristof Speltinckx en Guy De Wachter, en zij waren met de nodige ambities naar Essen afgereisd. Kristof vond hier natuurlijk een bondgenoot aan dit type parcours, en we zagen al snel dat hij hier zich in z’n element voelde. Hij had de voorbije weken natuurlijk al fraaie dingen laten zien, maar hetgeen hij hier weer uit zijn mouwen schudde was veldlopen op hoog niveau, en vooral met veel ‘durf’, want schoof netjes mee met  de 2 koplopers. Hij moest na 4,5 km tempowerk slechts 18” toegeven op de winnaar Johan Wils (geen pannenkoek …! ), en 11” op de nummer twee, Ken Rutgeerts. Guy van zijn kant zat een heel eind verder in het grote pak, en zou aan de finish, als 7° M-50’er, 1’03” moeten toegeven aan zijn iets jongere trainingsmakker. Hij kreeg finaal nog onze alweer sterk lopende Patrick Van Daele op de hals, welke zijn knap opgebouwde race schitterend wist af te ronden met een zilveren medaille. Alleen zijn eeuwige beresterke rivaal Marc Neefs bleek alweer één maatje te sterk.

                                       

                                      Kristof …                  (2x Sven)              Guy en de beresterke Patrick !

                                                                                                                    

 

     

                                        Dikke proficiat aan Kristof en Patrick !!!                       (2x Sven)

 

Ook in dat grote pak, als enige ROBA bij de M-55, zat Bart De Nijs, die zichzelf wel een hels programma had opgelegd. Vooraleer Bart mocht hier genieten van de puike organisatie (iedereen klonk zeer tevreden !) in Essen, had hij er al een halve marathon opzitten, meerbepaald de Belgische titelrace in Gent. Hij liep er als 5° binnen in zijn M-55 categorie, en dat met een tijd van 1u20’09”. Snel de wagen in, weg van de mistige omstandigheden in en rond Gent, om de net geen 100km rit naar Essen aan te vatten, waar gelukkig het voorjaarszonnetje voor wat respijt zorgde. Het moge een bewijs van ‘sterk karakter’ zijn, dat Bart hier op dit snelle parcours nog een 9° plaats uit de brand wist te slepen.

                         

                                         Bart …                           (2x Sven)          Pieter …

 

Bij de allerjongste gasten, de M-35’ers, hadden we 3 sterke ijzers in het vuur liggen, al startte er ééntje   met zeer beperkte ambities. Pieter Verschoren, want daar hebben we het over, verscheen hier niet in  topconditie, verre van zelfs, en een portie recent ‘ziek zijn’  bovenop zorgde er voor dat hij zich niet volledig kon mengen in de debatten, en zich eerder beperkte tot een soort ‘doorgedreven training’. Hij zou samen met Kevin De Kerpel naar Essen afreizen, nog een extra reden om niet al bij voorbaat de handdoek in de ring te gooien. Daarenboven zegt de traditie dat zo’n titelstrijd, als seizoenafsluiter, dient afgerond met een korte afterparty, kortom stuk voor stuk argumenten die verhinderen dat ‘thuis in de zetel blijven zitten’ een aannemelijke optie wordt …  Zelfs met die verre van optimale fysieke paraatheid klokte Pieter hier af als … 5° M-35’er, zij het op respectabele afstand van zijn 2 makkers, Kevin en Timothy Convents. 

Kevin liep een intelligente race, voelde de koers perfect aan, en sloeg toe waar en wanneer het nodig was. Vooral z’n laatste ronde was van uitstekend niveau, en in de laatste 500m wist hij de hoogst haalbare buit, het brons, zeer netjes binnen te halen. Geheel vooraan dicteerde Timothy de wet, zoals hij gans het seizoen al had gedaan. We beseffen het misschien onvoldoende, maar onze BETA-man, die als jonge knaap in de DAK-kern actief was, heeft gedurende al die weken in de wintercampagne geen enkele cross verloren … En het is niet dat hij het kleine grut uitkoos, neen, want ook de eindzege van de CrossCup haalde hij netjes binnen, en na de Vlaams-Brabantse titel en de VAL-titel, lag nu de bekroning op hem te wachten, namelijk het zichzelf opvolgen als Belgisch kampioen.

                                          

                                             Kevin …           (2x Sven)               Timothy …

 

Ere wie ere toekomt … we laten Timothy even zelf aan het woord …

‘de afstand bedroeg hier 6 km, dus iets verder als anders. De start was bijzonder snel, alsook de 1° ronde, en ik zette mij in tweede positie. Tijdens gans de 2° ronde trok Nick van Peborgh het tempo nog wat op, een niveau dat ook door mij als pittig werd ervaren. Uiteindelijk liepen we al snel met ons twee weg van de rest. De volgende toer heb ik dan voor mijn rekening genomen. Nick mag dan wel M-40’er zijn, dus niet relevant voor het M-35 podium, maar mijn atleten-ego zegt natuurlijk toch dat ik als eerste de eindmeet moet passeren. De laatste ronde heb ik dan ook de forcing gevoerd, en via een jump in de laatste 300 wist ik dat de buit binnen was. Zeer tevreden dus, dit jaar alles gewonnen in het veldlopen’.

 

Zijn trotse trainer Dirk, stond te blinken aan de finishlijn, en ook vrouwlief Evy deelde alweer mee in de vreugde. Daar Essen haar geboortestreek is, en heel de schoonfamilie van Timothy op appel waren, was dit nog een extra argument om hier zijn indrukwekkende campagne op zo’n schitterende wijze af te sluiten. Nu niet vergeten te ‘genieten’ tijdens uw relatieve rustfase, hé Timothy, samen met uw ‘allerbelangrijkste bezit’ welk telkens al mee op het podium mag voor de medaille in ontvangst te nemen …                                  Als het spreekwoord ‘Jong geleerd is oud gedaan’ hier van toepassing is ziet de toekomst voor ROBA er bijzonder rooskleurig uit …                                                                                       

                                                       

                              Dikke proficiat aan Kevin en de overduidelijk terecht  ‘fiere’ jonge papa …

 

rudy