Verslag Provinciaal Kampioenschap Veldlopen - Cadetten t.e.m. Masters
11/1/26 : Tienen (prov kamp veldlopen)
(deel II : cad/schol/JSM)
In het eerste deel kon je al lezen hoe onze pupillen en miniemen het er vanaf gebracht hebben, en in deze bijdrage komt de ruime rest nog aan bod. Dat onze RCT-vrienden oprecht mooi ‘gescoord’ hebben met deze organisatie kwam ook al in deel I uitvoerig aan bod, maar dat gevoel willen we hier graag nog even herhalen, temeer omdat het vooral de seniors en masters waren die spontaan hun blijk van appreciatie uitten aan onze redactie, wat betreft het parcours en de vlotte organisatie. Het enige punt waar echt over nagedacht moet worden, en dat geldt voor alle crossen waar dan ook (staat dus los van dit kampioen-schap) is de gretigheid van de scheidsrechters voor wat betreft het ‘vrijhouden’ van het parcours. Ook hier werden onze cadetten en scholieren weggejaagd van het terrein met de opmerking … ‘verkennen moet je vooraf doen, voor de eerste wedstrijd’ … Sorry, maar dan heb je echt niets begrepen van zulk sportief gebeuren. Als je wilt dat er over 10 jaar überhaupt nog aan veldlopen wordt gedaan, moet je hier meteen mee ophouden, jongens toch ! Een scholier liep hier bijvoorbeeld om 13u27, en die wordt geacht om het terrein al te hebben afgestapt voor 10u30, op een ogenblik dat de vrieskou nog gans het land in de ban heeft ... Gezond verstand gebruiken aub, en vertrouw er op dat de atleten en hun trainers dat ook doen bij zo’n verkenning.
Terug naar de wedstrijden, en we starten met de cadetten.
CADETTEN
Eremetaal voor Tille, Lila en Emme !
Onder de 23 cadetten meisjes liepen er acht rond in onze clubkleuren, en bij de jongens zelfs tien, maar dan op 32 deelnemers. Tille Willem had vooraf de raad gekregen van zeer alert te zijn bij de start, dan wat ‘aan te voelen’ wat de concurrentie op tafel legde, om vervolgens tijdens de 2 grote ronden er een lap op te geven. Eens het startschot was gegeven zat ze zoals gevraagd meteen mee vooraan, alleen dat 2° deel, het ‘even aftasten’, sloeg ze netjes over, want aan de 1° passage t.h.v. de tentenzone bleef ze resoluut de koppositie voor haar rekening nemen, om die de rest van de koers nooit meer af te staan.
Tille liet er geen gras over groeien … (foto’s van de opa)
Achter haar had ons 1° jaars duo Mila Tutenel en Emme Vos ook een snelle start weten te versieren, en die fraaie uitgangspositie zouden ze nu keihard verdedigen. Van achteruit probeerden Louise Hoornaert, Nell Van Lancker en Lusia Punie netjes op te schuiven, maar door het strak opgelegde tempo van Tille geheel vooraan, was dat geen eenvoudige klus. Zeker niet met die pittige helling, komende vanuit de bosstrook, die een echte kuitenbijter was. Lusia zagen we daar bijvoorbeeld telkens enkele meters verliezen, die ze dan nadien weer poogde goed te maken. Ook Lisanne Van Bael en Fatoumata Mertens, die iets verder in het veld zaten, leken die bergop iedere toer ook meer en meer te haten. Finaal zouden ze op de 16° & 19° uitkomen, als 10° en 13° eerstejaars. Lusia liep als 16° binnen , 9° eerstejaars, na Nell, 13° & 6° tweedejaars, en de 1 jaar jongere Louise, die uiteindelijk 11° werd, maar wel 6° eerstejaars. Louise vocht voor wat ze waard was, maar noch Emme, noch Mila wist ze te bedreigen. Emme liep haar beste cadettenkoers tot nu toe, knap als 7° in totaal, maar vooral puik 3° bij de 1° jaars. Een onverhoopt ceremonieel viel haar dus te beurt, en daar stond ze in gezelschap van de dappers Mila, die als 6° de finishlijn passeerde, maar wel op de zilveren positie bij de 1° jaars. En ja, geheel vooraan lag het goud te wachten op Tille, die na haar provinciale zege één week geleden op de 800m indoor, nu alweer een schildje in ontvangst mocht nemen.
Mila & Emme, zilver en brons bij de jongste cadetten
Fatoumata & Lisanne … (Sven) Lusia en Nell …
Ook bij de jongens hing er mogelijk een medaille in de lucht, en daarbij dachten we mogelijk aan onze beloftevolle 1° jaars cadet Lasse Peeters. Dat dit vent van de HERA-kern een stukje kan lopen wisten we al langer dan vandaag, en ook hier viel hij absoluut niet uit de toon. Vrijwel gans de wedstrijd door was hij onze beste man in koers, en finaal aan de meet was hij dat nog steeds, met een 12° plaats, wat betekende dat hij al onze zeven tweedejaars cadetten netjes achter zich hield. Ferre Weckx, 13° en een sterk lopende Kobe Seldeslachts, 15°, zaten nog het dichtst in zijn buurt. Achteraf was Lasse nog nauwelijks bezig met die 2° jaars clubgenoten, zeker toen hij samen met zijn trainer Filip vernam dat hij slechts 2” te kort kwam voor het brons in zijn jaar, dat nu was weggelegd voor de Pegasus Londerzeel-atleet die vlak voor hem binnenliep… 4° eerstejaars dus, op een zucht van een podiumplaats, ja dat was heel even slikken. Maar hij mag echt trots zijn op zijn prestatie hier, en datzelfde geldt ook voor zijn jaargenoot Benno Cools, die 5° werd in die aparte rangschikking, en 18° in totaal, niet al te ver achter Lowie Celis. Benno traint net als Lowie en Ferre bij Tom, en die is zeer te spreken over die jonge knaap. Verder in het pak werd er ook nog een robbertje uitgevochten tussen een 2° groepje ROBA’s, met ondermeer Lars Verlaenen, 20°, Rio Adriaensens, 21° in oprecht zijn beste cross, en Romeo De Pauw, die 22° werd. Ook Kobe Heijlen, 27° & 8° eerstejaars, en Sander Ceulemans, 26°, wisten mekaar te stimuleren, waarbij deze laatste finaal aan het langste eind trok. En dat was niet eenvoudig, gezien hij meer dan één grote ronde op één spike en één kous liep, dus ook op die glibberige bergop-strook …
Ferre en Lasse … (Sven)
Lowie & Kobe … (Sven) Rio en Romeo …
SCHOLIEREN
4x zilver en 1x brons !
Jana, bij de 2° jaars … (Sven) Sanne, bij de 1° jaars …
Na het fraaie optreden van onze cadetten was het de beurt aan de scholieren, en ook bij deze koersen wreven onze supporters zich meteen in de handen. Wat niet iedereen van hen wist, was dat er met de komst van Léonie Henderieckx van Waasland AC naar Olympia Londerzeel, onze eigen meisjes voor een schier onmogelijke taak stonden. Deze Oost-Vlaamse jonge dame stak samen met topcoach Bart Raes voorbije najaar onze provinciegrens over, om daar die 2° Londerzeelse club (naast Pegasus Londerzeel…) nieuw leven in te blazen, onder de noemer ‘Olympia Smart Sport’. Hier waren ze alvast reeds met 10 atleten, dus wen er stilaan maar aan … In Mechelen moest onze eigen beresterke Jana Nulens haar al eens laten voorgaan, en ook op het nationaal kampioenschap in Hulshout bewees Léonie met een bronzen plak dat ze uit het goede hout gesneden is. Meteen zette zij zich hier op kop, en hoezeer Jana zich op schitterende wijze verdedigde, al snel wist ons DAK-meisje dat zilver hier het hoogst haalbare was. Ook onze 1° jaars Sanne Geets zat in de eerste wedstrijdhelft vrij aardig vooraan, en ook zij wist vooraf dat ze aan Fien Van Schuerbeeck, aangesloten bij die andere club uit Londerzeel, een kwaaie klant had bij de jongste scholieren. In tegenstelling tot Jana, die mooi haar niveau haalde, kende Sanne een iets mindere dag, zonder dat ze achteraf daar een verklaring kon voor oproepen. Dit overkomt iedereen al wel eens, beste Jana, en gezien ze ons de voorbije weken meer dan aardig wist te bekoren hoeft ze er ook niet al te lang bij stil te staan. Tweemaal zilver dus, ons aangeboden door 2° jaars Jana en 1° jaars Sanne, 6° in totaal, waarvoor onze oprechte dank. Verder in het pak zaten nog 2 eerstejaars, die ook het beste van zichzelf aan het geven waren, zijnde Nette Maes en Gitte Dufresne, en zij kwamen uit op de 10° en 16° eindpositie, weliswaar als 4° en 7° eerstejaars. Nette duikt volgende zondag alweer de Gentse indoorpiste in, om er deel te nemen aan het VAL-kampioenschap.
Nette … (Sven) Gitte …
Bij de jongens hadden we 10 gasten in onze clubkleuren, en dat op 37 deelnemers. 4 van hen wisten zelfs een top-10 positie weg te kapen, wat meteen aangeeft dat onze supporters zich fameus konden bewapenen tegen de nochtans toenemende koude wind, daar op de vlakte omheen het voetbalplein. Het was de thuisloper Arthur Hélen die meteen het kopwerk voor zijn rekening nam, met in zijn spoor de 1 jaar jongere Stig Genin van DCLA, en ons trio Jonas Behaeghel, Jomme Swinnen en Robbe Vandamme. Iets verder in het pak was Bent Artoos snel aan het opschuiven, na zijn mindere start (duwen en trekken is blijkbaar niet zijn ding), en ook Ferre Berghmans is in datzelfde bedje ziek, en was dus ook volop bezig met ‘inhalen’. Dat was zeker geen gemakkelijke opdracht want vooraan viel het niet bepaald stil, wel integendeel. Die RCT-jongen beschikt als zoon van Tineke Boonen, en dus als kleinzoon van André , over een portie uitstekend genetisch materiaal, en ook Stig, in de rood-witte trui was conditioneel tiptop in orde, zoveel was duidelijk. Jonas verweerde zich als een duivel in een wijwatervat, maar stilaan ontstond er een kloof, die finaal zou uitgroeien tot 19 seconden. Ook Jomme, wederom zeer sterk bezig, moest zijn meerdere erkennen in die mannen voor hem, en zou aan de meet als 3° eerstejaars binnenlopen, op 16” van zijn HERA-clubmakker. Jonas dus zeer knap 2° bij de eerstejaars, na Steg, wiens DCLA-supporters nu helemaal in de 7° hemel waren.
Jonas en Jomme, al een ganse winter sterk bezig ! (Sven)
Zilver voor Robbe bij de 2° jaars …
Onze 3° man in koers, Robbe was natuurlijk ook bezig met zijn positie binnen de 2° jaars scholieren, en was zodoende perfect aan het afrekenen met vooraf ingeschatte ‘mogelijke’ rivalen zoals een Lander Steenhouwer van OEH en Mihran Aghekian van Molenbeek. Alleen bleek die verduivelde thuisloper Artur Hélen wel uit een erg sterk vaatje te tappen, waar oprecht niets tegen te beginnen viel. Trouwens het allerbelangrijkste is en blijft dat zijn voet pijnvrij blijft, en alleen al daar mag en moet hij trots op zijn, want dagelijks spendeert Robbe een half uur aan opgelegde oefeningen. Wie ook trotsvol kan terugblikken op zijn race hier in de suikerstad is Bent, die na zijn reeds beschreven povere start knap opschoof naar de 10° plaats in totaal, en 6° bij de 1° jaars. Vooral in de lange rechte stroken geheel achter de grote ronde zagen we hem echt mooi tempowerk verrichten, en temeer is het spijtig dat hij finaal nog een plaats werd ‘bestolen’, daar een scheidsrechter hem verkeerdelijk nog liet rechtdoor lopen in plaats van rechts af te slaan richting de finish. Wie ook een goede indruk gaf op die rechte stroken was Ferre, maar hij moest telkens bij iedere beklimming (daar komt ‘kracht’ bovendrijven…) 1,5 tot 2m prijsgeven, en dat kan je niet blijven bolwerken. Als 16° liep hij binnen, 9° bij de eerstejaars, en daarmee bleef hij 12” buiten schot van zijn makkers Tobias De Vos, 19° & 10° eerstejaars, Jarne De Wilde, 20° & 11°, en Liano Verstraete, die als 21° & 12° werd afgeklokt. Onze 2° jaars Kasper Rijnders liet voor zijn doen een heel goede indruk na, en eindigde na een tempovaste koers als 25° in de uitslag, voor Tijl Vaninbroukx, 28°, 16° eerstejaars, en Kwinten Dufresne, die positie 35 achter zijn naam kreeg, 14° tweedejaars.
Bent … Ferre … Kasper …
MASTERS
Goud voor Myriam en Timothy, zilver voor Guy en Veerle !
Timothy, een niveau apart ! (Sven) Myriam, beresterk optreden …
Bij de jongste masters hadden we slechts 1 ROBA-dame in koers, en dat was Kelly Detrez, die we op de 11° plaats terugvonden in de einduitslag. Bij de heren stonden we er kwantitatief iets beter voor met 5 stuks, waaronder de topfavoriet, Timothy Convents. Al snel in de race maakte hij die rol waar, en wisten Wesley Van De Gaer (DCLA) en thuisloper Sanne Oliviers dat zilver en brons het hoogst haalbare was. Voor onze 2° man in koers, Kristof Speltinckx, was het een bijzondere wedstrijd, want het werd zijn allerlaatste optreden bij die M-35’s, daar hij één van de dagen op tram-5 springt. Onze M-50’ers weten meteen maar al te goed wat op hen afkomt … voor vrijwel iedereen van hen wordt dit een ‘plaatsje opschuiven’, zeker als we hem hier in Tienen nog netjes 6° (3° M-45’er) zagen worden bij de ’jonge’ gasten.
Kelly … (Sven) Kristof … Steffan …
Tom Artoos, die hier 19° werd, voor ondermeer Koen Degraeuwe als 20°, is ook al een ganse winter aan het aftellen, want hij schuift volgende wintercampagne op naar de mannen met nog meer ‘ervaring’ op hun teller. Als trainer stond Tom natuurlijk al uren in de kou vooraleer het zijn beurt was. Achteraf zei hij
‘Ik was volledig bevroren als ik moest starten dus zeggen dat ik van mijn eigen wedstrijd heb genoten is niet correct. Maar ja, als uw eigen atleten blijven supporteren, en hun huiswerk naar zondagavond hebben verzet, ja dan kan je er niet de brui aangeven, want dat doet toch wel iets…’
Onze Steffan Vanderlinden, hier 13° na een mooi gelopen wedstrijd, zit als 41 jarige wel nog een tijdje vast in deze categorie.
En nu we toch al een verwijzing maakten naar die M-50’ers kunnen we ze ook meteen maar boven water halen. Met z’n 38 stonden ze aan de start, waaronder 14 ROBA’s, behorende tot de diverse sub-catg. Onze allerbeste man in koers was Guy De Wachter, die zeer knap 3° werd in totaal, en ook 3° bij de 50- jarigen. Heel knap was de 8° plaats van Patrick Van Daele, welke binnen zijn eigen M60-reeks alleen voor de DCLA-man Marc Neefs het hoofd moest buigen. Patrick hield ondermeer Bart De Nijs, 10° (1° 55’er) en Chris Wouters, 12°, achter zich, en ook Wouter Verbist, 13°, kon hier niets tegen inbrengen. Wim Wuyts bleek achteraf niet alleen zeer content met zijn 14° stek, maar was één van de velen die lovende woorden uitte over het parcours. Zeer mooie startzone, en verder zeer afwisselend qua terrein (voetbalweide, bospad, …) en beroep doende op een ruime ‘flexibiliteit’. Immers enerzijds heel wat bochtenwerk en anderzijds lange rechte stukken, maar ook steile stukjes bergop, alsook bergafstroken, kortom een parcours voor echte veldlopers. Ja dat weet je dat mannen als Wim hier goed uit de verf komen.
Guy, alweer sterk bezig ! (Sven) Patrick in volle doen …
Wim en Wouter …
Een eind verder in het pak zaten Marc Vaes, Michel Ocula, Pascal Van Ouytsel en Nico De Roeck op een zakdoek, netjes in mekaars buurt. Zeer luid aangemoedigd door onze cadetten jongens (niet normaal …) kwam Marc, 25° en 4° M-60’er, als sterkste uit de onderlinge strijd, voor een zeer tevreden Michel, die 27° werd in de totaaluitslag, maar vooral als 2° M-65’er huiswaarts keerde. Iets voorbij de meet was hij meteen aan het zwansen met de beste M-65’er in koers, DCLA-man Ivo Vandermaesen, met uitspraken als ‘toch heel even in uw nek kunnen hijgen …’ Op een moment dat de wereld overal in crisis wegglijdt, kunnen mannen opgegroeid in de jaren 60-70, dus in volle ‘koude oorlog-dreiging’, dit alles probleemloos even wegcijferen op één van de heuvels net buiten het Tiense stadscentrum. Een aantal onverantwoorde wereldleiders zouden hier beter een voorbeeld aan nemen … Michel was trouwens meteen heel serieus toen hij met veel lof sprak over de organisatoren en hun organisatie (puike organisatie, warme kleedkamer & douche, cafetaria, vriendelijke parcoursbewakers, drankje en snackje bij de aankomst, …). De volgende crossen van deze militair op rust zijn Herentals, Hannuit en natuurlijk onze eigen organisatie in Diest. Daar hoopt hij Pascal, hier 28°, en Nico, 29°, maar niet content over zijn eigen cross, weer achter zich te houden. Dirk Biscop, die als allerlaatste was gestart, had al snel Jan Maus, 64° & 5° M-65’er, bij het nekvel, en ook Dirk Van Kerkhoven, 44°, moest er finaal aan geloven. Alleen Rudi Strouven, 37°, bleef nog buiten bereik van de alsmaar beter lopende Dirk, die als 40° in de uitslag verscheen.
Nico, Michel, Pascal & Marc … (Sven)
Rudi … (Sven) Dirk …
Ook bij de dames W-50 was het genieten geblazen voor onze supporters, want onder de slechts 9 deelnemers (gelukkig samen met de scholieren meisjes…) droegen er 5 ons truitje, en vooral het goud en zilver kwam netjes in onze richting. Myriam Juveyns liet er niet de minste twijfel over bestaan wie hier de sterkste van het pak was, en wist finaal een kloof van 31” te slaan, met onze nummer twee in het veld, Veerle Vandamme, en dat ondanks een val in de smalle bospassage. Ondergetekende heeft deze bijzonder sympathieke 50-jarige winnares al eens eerder van zeer nabij provinciaal kampioen weten worden, maar dan als … 2° jaars cadet. Myriam, toen nog in DCLA-outfit, klopte er een zekere Ans Waegemans (toen uiteraard nog club BETA) in een bikkelharde nek-aan-nekspurt, gepaard gaande met het nodige duw- en trekwerk, zeker in de laatste bocht. Mogelijk herinnert Myriam zich dat nog, onder-getekende alvast wel, want hij had 10 minuten werk om zijn geklopte atlete tot bedaren te brengen … We worden oud, echt oud …
Achter Myriam en Veerle liep Diziana Vangoidsenhoven bij haar heroptreden (na val met hond…) meteen naar de 4° plaats, en dat maakte haar blij, zoveel was duidelijk. Trainingsgenote Katie Declerck was aanvankelijk wat bang daar aan de gladde afdeling en bij het beklimmen van de pittige kuitenbijter, maar na 2 passages leek ze gerustgesteld, en stak ze een tandje bij, wat finaal resulteerde in een 5° plaats. Onze enige W65’er in koers, Ine Middel, liep als 7° binnen, maar wel als primus in haar eigen sub-catg.
Veerle en Myriam … (Sven) Ine …
JUNIORS & SENIORS
Eremetaal voor Noor, Liselot, Wouter en … ‘wederom’ Timothy !
Mooi erepodium, met brons voor Wouter … (Sven)
We eindigen dit verslag, zoals het hoort, met het hoofdprogramma, namelijk dat van de seniors. Alleen is het begrip ‘seniors’ al jarenlang nog moeilijk te koppelen in één en dezelfde zin met het concept ‘provinciale titelstrijd’, zowel indoor, outdoor op de piste, en al zeker niet in het veld. Hier in Tienen verschenen er welgesteld 15 dames en 8 heren in de uitslag op de lange cross, en in de andere provincies waren de cijfers al even triest. In Veurne was de oogst 7 dames en 12 mannen, Kessel kwam op 10 + 19, op het parcours in Oudenaarde 7 + 19, en Hechtel vormde het absoluut dieptepunt van exact 6 vrouwen alsook 6 mannen. Ja, dan moet je er niet van schrikken dat enkel nog directe familieleden, betrokken trainers en hier en daar nog een verdwaalde toeschouwer, met een clubhart op de juiste plaats, langsheen het lint staan om te supporteren. Met zo’n cijfers kan je moeilijk van een ‘wedstrijd’ praten, ook al konden onze vrienden van RCT zich nog verheugen op de komst van een sterke mannelijke senior, namelijk VAC’er Marco Vanderpoorten, iemand van ongeveer hetzelfde fraaie niveau als onze eigen Yorick V D Kerkhove. Yorick was vorig nog winnaar in Gooik, maar na zijn koers in het Nederlandse Soest had een luchtweg-infectie hem te pakken, en werd Tienen geschrapt. Net als vorig jaar met Yorick, bleek ditmaal de kersverse Brabander een maatje te sterk voor de rest van het mini-peloton. Tot voorbije najaar verdedigde Marco immers de kleuren van AC Hamme, die hij nu inruilde voor de groen-witte shirt van Vilvoorde. Bij de dames zagen we trouwens exact hetzelfde gebeuren, want daar won Julie Van De Walle de lange koers, en zij was tot september nog lid van AC Waasland. De gasten die nog het meeste weerstand wisten te bieden waren de Pegasus-atleet Sam Gabriëls en onze eigen Wouter Simons. Met zijn typisch krachtige, doch mooi ogende stijl maalde Wouter er eenzaam z’n rondjes af, want zowel voor- als achter hem was er een onoverbrugbare kloof. Oprechte dank, beste Wouter om onze kleuren te komen verdedigen, en de bronzen plak binnen de club te loodsen. Diezelfde ‘merci’ geldt ook voor Kobe Delmé en Sarah De Wyngaert, die respectievelijk als 7° man en 15° dame binnenliepen in hun koers. Je zag aan de lichaamstaal van Kobe, dat ook hij zich afvroeg … ‘wat heeft dit allemaal nog te betekenen’ …
Sarah … (Sven) Kobe …
Bij de juniors stonden er natuurlijk ook geen massa lopers aan de startlijn, maar daar zitten de tussen-tijdse examens in de hogescholen en universiteiten mede voor iets tussen. Dartzelfde geldt immers ook voor onze ‘jonge seniors’, zoals de groep rond trainer Mike. Dus moesten vooral de 1° jaars juniors de boel redden, tenminste als ze niet ziek thuis zaten, zoals bijvoorbeeld Jolente Alen. Ook Noor Peeters zat overduidelijk met een verkoudheid, maar ze was toch naar Tienen afgezakt, tegen beter weten in fluisterde mama in ons oor. Ja, ziek zijn en op ‘topniveau’ presteren valt nu eenmaal niet te rijmen. En terwijl broer Lars thuis tussen de boeken zat (‘geschiedenis’ … topkeuze !) kwam Noor zuiver op karakter en talent hier nog de 2° plaats opeisen, achter de Leuvense Marie-Laure Noë. ‘Ik kon absoluut geen kracht zetten’ zei ze achteraf. Nu even ‘uitzieken’ aub, en hopen dat de virussen haar gerust laten tegen de CC in Hannuit.
Bij de juniors heren konden we rekenen op ons duo Joost Jansen en Lander Tijs, en zij werden respectievelijk 5° en 6°. Vooral Joost was content met zijn koersverloop, ook al mag hij volgens zijn coach Dirk nog iets sneller in het offensief gaan, in zo’n 5710m durende wedstrijd. 
zilver voor Noor … (Sven) Joost … Lander …
Om echt af te ronden sleuren we er nog onze 2 ROBA’s van de ‘korte cross’ bij, zijnde Liselot Smolders en Timothy Convents. Deze laatste hebt u eerder in dit artikel al zien winnen bij de M-35’ers, maar zijn overwicht aldaar was van dien aard dat hij gerust nog een 2° maal kon uitpakken, ditmaal bij de seniors op de 2710m durende korte cross. En ook hier liet onze topper zich niet wegdrummen tussen de jonge gasten, want hij kwam slechts 4” tekort om de 24 jarige BAV-loper Ferre Vandeuren van de zege af te houden. Dus na het goud in zijn eigen koers, nu nog zilver als nagerechtje. Bij de dames was Liselot niet voor zilver naar Tienen afgezakt, ook al straalde ze die ‘zekerheid’ niet 100% uit, een half uur voor de koers. Eens het startschot viel nestelde ze zich in de spoor van de reeds eerder genoemde Julie Van De Walle, winnares van de lange cross eerder op de dag. Deze dame in het vernieuwde groene truitje van Olympia Smart sport dacht ook hier te kunnen scoren, maar dat was natuurlijk zonder onze Liselot gerekend, die in de 2° passage slechts één droge demarrage nodig had om het dagdromen van de kersverse Brabantse aan diggelen te slaan. Van de 2710m durende veldloop in de sneeuw stapt ze nu zaterdag over naar een 400m- race in de indoorhal in Gent, met als doel haar recente besttijd van 56”00 nog wat aan te scherpen.
Soms is atletiek toch echt eenvoudig …
Liselot … zoveelste gouden plak … (Sven)
Tot slot nog 2 sfeerbeelden … ons truitje kwam duidelijk in beeld, vooraan en achteraan …
Rudy
