Verslag KVV indoor Cadetten & Scholieren
18/1/26 : GENT = KVV Cad/schol
Goud voor Noa, zilver voor Fien en brons voor Aron !
Hoe mooi kan het zijn …
Met 3 medailles was het één van onze ‘mindere’ kampioenschappen van de voorbije jaren. Vorige winter zaten we op 8 medailles (4x goud, 2x zilver, 2x brons), in 2024 zelfs 11 stuks (7x – 2x – 2x), en ook in 2023 was onze score met 6x eremetaal (1x- 3x – 2x) dubbel zo groot als nu. Door het spijtige wegvallen van Ella Hauquier (niet deelgenomen wegens ziek in bed) ging er al minstens één medaille verloren, en ook bij andere kandidaten, zoals een Fien Peeters en Luka Schoolmeesters zaten de omstandigheden (zie verder in dit verhaal) niet mee, waardoor ook daar wat ‘kansen’ in rook opgingen. Reken daarbij nog de natuurlijke ‘uitstroom’ (lees … ‘junior geworden’) van klassieke medaillepakkers als een Marie Vermeulen, Kobe Coenen, Thias Van Rompaey, en Stan Vertommen, Ja dan weet je dat een ‘dipje’ altijd mogelijk is. Ja deze gasten hebben wel echt grote schoenen overgedragen om netjes op te vullen, iets waar de nieuwe lichting jonge cadetten nog niet toe in staat is. En of dit alles nog niet genoeg is zien we daarenboven nog toppers als een Joke Tytgat (groeipijn-perikelen, medaille in 2025) of Robbe Van Damme (medaille in 2024) nog even niet op de indoorpiste verschijnen, in het geval van Robbe omdat hij terug fysiek mooi aan het opklimmen is, weliswaar via de ‘zachte ondergrond’ van het crossgebeuren.
Toch waren er nog voldoende signalen waar onze aanwezige trainers Inge, Lien, Nathalie, Peter, en later op de avond ook nog afstandtrainer Filip, zich konden aan optrekken. Zoals we steeds melden, is het behalen van een PR-prestatie op zo’n titelstrijd al een fraai gegeven op zich, zeker als je daarmee nog een extra finale-race weet binnen te halen. Die eer viel te beurt aan Aron Ginkels, Milla Mergaerts, Nina Janssens en Luka Schoolmeesters op de 60m horden, een onderdeel waarbij de ROBA’s blijkbaar duidelijk weten te scoren. Onze cadetten meisjes Milla Mergaerts en Anna Brück mochten de spits afbijten, en dat deden ze zeer fraai, met voor beiden een PR-chrono van respectievelijk 9”68 en 9”93. Met die tijd van 9”68 liep Milla de 8° chrono van al de reeksen, en mocht ze later op de dag dus voor een 2° maal met haar fraaie techniek uitpakken. Daar ‘bevestigde’ ze mooi met een tijd van 9”69. Om 11u35 werden de reeksen van de 60m horden voor de cadetten jongens gelopen, wat betekende dat Aron dus niet extreem vroeg uit de veren moest, om te vertrekken richting Gent. De opwarming ging vlot, en dat zagen we ook terug in de 3° reeks, waar hij na een vlotte start, enkel bij het overschrijden van de laatste horde wat aan snelheid verloor. Met een tijd van 8”89 liep hij de 6° tijd van alle deelnemers en mocht hij, net als Milla, zich opmaken voor een extra finalereeks. Deze stond wel gepland om 13u20, en zijn 2° proef van de dag, het polsstokspringen, startte al om … 13u. Onnodig te zeggen dat de stress wat opliep, wat ook trainer Nathalie opmerkte bij het inspringen. Gelukkig voor hem waren de vorige wedstrijden wat uitgelopen waardoor het polsstokgebeuren 15 minuten later begon, en Aron zijn finale kon afronden vooraleer hij zijn eerste sprong moest doen. In die koers zaten de nummers twee t.e.m. zes op een zakdoek bij mekaar, met een verschil van amper 13 honderdsten tussen die 2° en de 6° plaats. Met een PR-tijd van 8”75 en een 5° plaats mocht Aron meer dan tevreden zijn, en kon hij zich nu zorgenvrij focussen op het polsstokspringen. Daar zat hij na een kortstondig ‘warm momentje’ (3 pogingen op 3m40…) technisch gesproken terug goed in de competitie, en door die 3m50 meteen in de eerste poging te klaren, kon hij knap het brons bemachtigen. Wel heel jammer van zijn laatste poging op 3m60, waar hij liet zien dat er nog veel meer in zit op naar de volgende kampioenschappen, zei Nathalie na afloop.
Dikke proficiat, beste Aron ! (Tim)
Keren we terug naar het hordengebeuren, meer bepaald naar dat van de scholieren meisjes, waar we ervan uitgingen dat zowel Nina Janssens als Fien Peeters er hun opstap maakten richting finale. Maar dat feestje ging niet door, want in de 2° van drie series liep het mis voor Fien. Op de ‘livestream beelden’ zie je duidelijk dat het meisje in baan 4, pal naast onze ROBA-dame, een beweging maakt, maar waar niet wordt op gereageerd door de juryleden. Fien verwachtte zich aan een ‘rechtstaan dames’-uitspraak, maar dat gebeurde dus niet, waardoor ze in volle verwarring nog wel de eerste horden wist af te ronden, maar bij het 2° obstakel totaal blokkeerde. Samen met haar trainer Inge ging ze verhaal halen bij de jury, waar de zeer begripvolle en rustige hoofdscheidsrechter ook de correcte vaststelling maakte dat er inderdaad ‘bewogen werd’ in baan vier, en ze dit over het hoofd hadden gezien. Tijdens al dat herbekijken van de beelden, had ondertussen Nina gelukkig wel haar race kunnen afwerken, zelfs met een PR-tijd van 9”22, en 6° tijd, dus een ticket richting finale. Daar zou ze zich nog verbeteren tot een tijd van 9”16, goed voor wederom een 6° eindplaats.
Nina, en de spanning aan de startlijn …
Eerder op de dag had Nina, samen met Ella Bensalem, al de spikes aangetrokken voor de 60m vlak, en daar kwam ze uit op een tijd van 8”22. Ella realiseerde er een PR-tijd van 8”98, en een verbetering van uw eigen bestprestatie op zulk kampioenschap is en blijft een gegeven waar je zich aan kan en moet optrekken. Vertrekkend vanuit die parameter mogen ook Rune Happaerts, PR 60m met 7”57, Tobias Vansweevelt, PR 200m in 23”89, Floris Wouters, PR 200m in 26”08 & reekszege, en Willem De Smit, PR 60mH in 9”19, trotsvol terugblikken op deze indoor-titelstrijd. Floris was ook actief op de 60m vlak, 7”99, waar hij ondermeer zijn teamgenoot Staf Salaets, 8”56, tegen het lijf liep. Willem hield hier Mathieu Maes, 9”70, en Lukas Dirkx nog achter zich, mede omdat deze laatste in de problemen kwam met de hordenobstakels. Het werd niet ‘zijn dag’, en datzelfde geldt ook voor zijn grote broer Desmo Dirkx, die zijn klassiek niveau aan de verspringbak niet haalde (geen vlot lopende afstootvoorbereiding liet Peter ons weten), en ook op het hordennummer tevreden moest zijn met een 9”11-chrono. Daarmee werd hij geklopt door de reeds genoemde Rune, 8”98, en onze Luka Schoolmeesters, die in de reeks een PR liet optekenen van 8”22. Met die 2° tijd over al de reeksen mocht hij zich natuurlijk opmaken voor de finale, wat dus de hoop begrijpelijk deed stijgen onder de volgers in de tribune. Luka kon vanuit de 5° baan starten, maar werd meteen getraceerd op een valse start, begaan door een DCLA-collega net naast hem. Ook was er een belachelijk lang oponthoud door één of andere technische fout, in zoverre dat de lopers letterlijk op hun betreffende nummerblok gingen zitten … Allemaal niet bevorderend voor de concentratie natuurlijk, en eens het startschot viel liep het mis op de 2° horde. Deze tikte Luka zo fel aan, dat nadien het ritme natuurlijk geheel zoek was, en de rest van het verhaal een soort sloopwerk en brokken-parcours werd. Een eerste gemiste kans, en ook bij het hoogspringen werd het zijn dagje niet, daar hij na zijn 1m80 de handdoek in de ring gooide, omwille van een opspelende pijn aan de afstootvoet. Nog werk aan de winkel richting de zomer, hoorden we Peter haast hardop denken daar langsheen de zijlijn. Alles nu netjes analyseren en bijsturen waar nodig, ja dat is nu eenmaal het lot van een trainer, en al zeker van een meerkamptrainer. Gelukkig was er ook goed nieuws, want in de kogelring lijkt Imke Storms nu definitief afscheid te hebben genomen van die lange blessureperiode. Hier onderstreepte ze dit met een fraaie PR-worp van 11m77. Dat geeft de burger moed, zeker richting de komende zomercampagne, waarbij die fameuze 12m-lijn snel definitief gesloopt moet worden.
Knap gedaan, beste Imke ! (Hans)
Onze HERA-kern was klassiek weer goed vertegenwoordigd, vooral aan de polsstokstand, met ondermeer Ise Vermeeren, die 10° werd bij de cadetten, met een sprong van 2m10. Hier ging de lat telkens met 20cm omhoog, dat gegeven was natuurlijk niet simpel voor haar. Maar toch genoot ze van het gebeuren, want er voor het eerst ‘bij mogen zijn’ gaf haar veel inspiratie. Bij trainingsgenote Finn Decoster werd het een heel ander verhaal. Tijdens het wandelen van de oproepkamer naar de polsstokstand verzwikte ze immers haar voet, met als gevolg meteen een onderhuidse bloeduitstorting, waar later op de spoedafdeling de diagnose ‘uitrekking ligamenten’ werd aan toegevoegd. Dus voor Finn was het al einde wedstrijd nog voor ze begonnen was… Haar 2 vriendinnen Kaat Deckers, 2m30 & 6°, en Hanne Smit, 2m90 & 4°, zagen het met lede ogen aan. Deze laatste was zelf, over haar eigen wedstrijd, niet geheel tevreden, wetende dat ze op de training veel betere dingen laat zien. Trainer Nathalie was wel content met de vooruitgang t.o.v. de 2 vorige wedstrijden, en de 2m90 die ze hier al terug realiseerde. Ook Kaat zit de laatste weken een beetje in een 'polsstokdipje', meldde Nathalie, waardoor ze ook kozen om op een korte aanloop de wedstrijd af te werken. Dit resulteerde in 2m30, en ze had daarenboven 3 goede pogingen op 2m50 (maar nipt gemist). Zodoende kroop ze extra gemotiveerd in de startblokken van de 200m en dit resulteerde in een PR-tijd van 27”77. Haar dag kon niet meer stuk !
Kaat, in baan zes …
Op die 200m hadden we nog 2 andere dames rondlopen, die beiden weliswaar vanuit een geheel andere mindset aan die opdracht begonnen. Na die 60m horden-affaire, eerder op de dag, was het voor Fien Peeters stilaan maar zeker terug ‘opladen’ geblazen naar het 2° doel, die 200m, terwijl bij Noa D’Hollander de buit reeds binnen was, en alles wat die 200m zou opleveren, zuiver als ‘surplus’ zou worden aanzien. Onze 1° jaars scholiere stond als ‘medefavoriete’ geboekt, en het is mooi om zien (zie onderstaande foto) hoe de andere meisjes dat ook haast respectvol uitstralen bij de voorstelling van de atleten …
Alweer had ze de lat voor zichzelf (sorry van deze goedkope beeldspraak…) weer pittig hoog gelegd, want stiekem hoopte ze hier een 1m66 achter haar naam te zien verschijnen. Maar in zo’n titelstrijd moet het hoofddoel gericht zijn naar de kleur van het eremetaal, en Noa heeft het talent en de klasse om altijd uit te kijken naar goud, zonder daar nog extra gewicht en intenties, zoals een PR-verbetering, aan toe te voegen. De rest van het seizoen mag en moet daar de focus op liggen. Toen ze de 1m63 bij haar eerste poging overschreed, schoof Noa eindelijk op naar de koppositie, na eerder al een pittig spannend moment te hebben meegemaakt op de 1m60, waar ze 3 pogingen nodig had. De 2 commentatoren die de livestream verzorgden met analytische kennis, waren vol lof over haar technisch kunnen. ‘Een schoolvoorbeeld van hoe hoogspringen moet zijn’ werd er gezegd, met aandacht voor die visualisatie in de voorbereiding, automatisatie bij de aanloop, juiste snelheid, en tot slot de finale mooie kromming boven de lat. Dat dit alles voor mooie foto’s zorgt, zoals onderstaande, spreekt dan voor zich…
Dat ze dus nadien, tijdens die 200m, nog een seizoensbeste van 27”17 liet optekenen was mooi meegenomen voor haar en haar meerkamptrainers. Fien van haar kant moest niet alleen die plots verlengde tussenpauze mentaal weten in te vullen, maar daarenboven zich finaal ook netjes terug op te laden richting die 200m-run. En daar is ze prachtig mooi in geslaagd, zuiver afgaande op haar race. Ook tegenslagen verwerken, en die snel ombuigen is een leerproces voor onze jonge beloftevolle atleten, en wat dat betreft was dit voor Fien alweer een pedagogische voltreffer. Met een seizoensbesttijd van 25”37 moest ze alleen haar meerdere erkennen in de één jaar oudere Vabco-atlete Janne Geys, en het wordt helemaal mooi als je ziet dat ze de Looise atlete Hélène Deckers (11”92 op 100m, 24”46 op 200 outdoor) hier het nakijken gaf… Je hebt tranen van boosheid, verdriet, alsook van opluchting. Chemisch zijn ze van dezelfde makelij, maar in het kopje voelen ze oh zo anders aan …
Respect, beste Fien …
Keren we terug naar de het binnenterrein, waar we op de 60m vlak Julie De Swert aan het werk zagen, als 2°jaars cadet, nadat ze geselecteerd was met haar recente PR-tijd van 8”59. Uiteraard wou ze die chrono hier nog wat aanscherpen, en met een 8”60 lukte dat bijna, op één haar na. Julie stond aanvankelijk netjes zij-aan-zij, voor zich uitstarend in baan 8, maar na … 2 valse starten in haar reeks was ze niet alleen wat uit haar focus geslagen, maar stond ze een beetje alleen te schilderen daar geheel rechts in de startzone. Kortom de aanvankelijke teleurstelling maakte gelukkig snel plaats voor een tevreden gevoel, en een uitkijken naar de volgende wedstrijd, onder de vleugels van trainer Inge.
Tot slot nog onze 2 dames op de iets langere afstand, zijnde de 400m en 800m. Op die eerste afstand zagen we Mona Vandeninden aan het werk, en ze deed dat op een verbluffende manier. Ze verbeterde zichzelf, na een zeer sterk gelopen race, van 61”99 outdoor gelopen naar 60”97 op een 200m-baan ! Ja, ze was terecht erg tevreden, en ook haar trainer Willy aanzag die inspanning met heel veel trots. Datzelfde gevoel borrelde ook bij zijn collega trainer Filip op toen die vanaf de zijlijn zijn atlete Nette Maes de 800m zag afwerken, en ook zij deed dat met een nieuw persoonlijk record. En zeggen dat ze de week voordien ziek was geweest. Haar nieuwe PR-tijd van 2’30”78 was hier goed voor de 10° eindplaats bij de scholieren dames.
Volgende zondag is het de buurt aan ‘alle catg.’ wat hun KVV indoor betreft.
Hopelijk ook daar zulke medailles …
rudy
