Verslag KVV Veldlopen

                                                  22/2/2026 : Lokeren (KVV Veldlopen)

                               Indrukwekkend optreden van Lars en Timothy !!                                         

         

Schitterende foto (met dank aan topfotograaf Johnny De Ceulaerde) … Lars Kampioen Van Vlaanderen !

 

Het kampioenschap van Vlaanderen, kortweg KVV, staat pas sinds 2013 op de kalender, in tegenstelling tot de nationale titelstrijd, die al in 1896 boven de doopvont werd gehouden, althans voor mannen, want de dames werden pas in 1921 opgevist, en na veel palaveren  ‘geschikt’ gevonden om zulke zware sport te beoefenen. Met modder besmeurde vrouwenbenen, ja daar moest eerst een 1° wereldoorlog overheen gaan vooraleer dat beeld enigszins werd aanvaard.

Onze buren van Hulshout pakten als eerste uit met het KVV, toen ook nog binnen de CrossCup-competitie, en 1 jaar later (2014) namen wij als ROBA het ‘volledige’ stokje over (CrossCup & KVV), eerst in Rotselaar zoals je ongetwijfeld weet, en pas vanaf 2021 in Diest. Dat gebeurde nog steeds gekoppeld aan de ‘CrossCup-competitie’, die toen nog Berlare (relays), Mol, Roeselare, Hannuit, Diest en Brussel als thuishaven had, met in Brussel tevens de Belgisch titelstrijd. In dat hoofdstedelijk park is de atletiek niet langer welkom blijkbaar,  en ook de mensen van Vabco Mol hebben ondertussen afgehaakt. Nu de 2 kampioenschappen zijn losgetrokken uit dat regelmatigheidscriterium begint dat laatste stilaan een lege doos te gaan vormen…

De mensen van  AVLO, Lokeren, namen op hun beurt het KVV-stokje over van ROBA, en dat meteen voor 3 edities. Tot en met 2028 vormt het aldaar gelegen ‘park Ter Beuken’ het decor voor de Vlaamse titelstrijd. De Lokerense collega’s hadden trouwens in 2023 al een bod gedaan op de Belgische titelstrijd, maar die verloren ze toen nog van AC Hulshout.

 

De eerste editie ligt nu achter de rug, en het dient gezegd dat de AVLO-medewerkers mooi werk hebben afgeleverd. Ze hadden het weer niet echt mee, maar zelfs met het vele hemelwater van de laatste 2 weken, was het nog redelijk te doen op de diverse paden doorheen het park. Dat het geen spreek-woordelijke 'walk in the park'  zou worden lag bij voorbaat al vast, want met 4 pittige heuvels en dito afdalingen in de grote ronde was het zondermeer een heel uitdagend parcours, waar alleen echte sterke lopers tot hun recht zouden komen. Het enige probleem lag zich in het ‘diverse’ van de ondergrond, met enerzijds wat vettige stroken, alsook die klimzones waar 15mm aan pinnen geen luxe was, maar anderzijds een harde strook (verharde weg…) langsheen de Durme, waar het dan weer lastig lopen was met die lange spikes.     

 

Slechts 17 ROBA’s waren present in dat mooie Oost-Vlaamse stadje, waaronder dan nog 11 masters. Toch bleven onze clubkleuren er niet onopgemerkt. Tille Willem was onze enige aanwezige cadet, en zij werd mooi 10° bij de 2° jaars,  12° in totaal (met de 1°j er bij). Na haar minder optreden in Diest zat ze wel met vraagtekens, maar via een snelle start en sterke 1° kleine vlakke ronde wist ze aardig stand te houden in die 2° ronde met de 4 heuvels. Bergop pakte ze overduidelijk telkens enkele meters, bergaf lag haar ietsjes minder… Via een sterke eindrush haalde ze mooi de top-10 positie netjes binnen.

                                               

                                                                                Tille…

 

Bij de scholieren jongens stonden Robbe Vandamme en het 1 jaar jongere duo Bent Artoos & Jarne De Wilde aan de startlijn, en voor deze laatste was het natuurlijk een halve thuiswedstrijd. Hij was letterlijk met de fiets gekomen hoorden we achteraf. Hier kreeg hij als sterke loper (krachtig gevormd, gespierd lichaam) een kolfje naar zijn hand, en naarmate de koers vorderde zagen we hem sterker en sterker acteren. Bent van zijn kant kende geen goede start, en gans de koers door was het ‘werken geblazen’ voor hem, op een circuit dat hem nochtans goed zou moeten liggen. Misschien was de opeenvolging van de heuveltjes er net iets te veel aan, want als liefhebber van het knap ‘tempovast’ uitpakken, was het letterlijk en figuurlijk op- en afschakelen naar het einde toe mogelijk te belastend. Bent en Jarne liepen respectievelijk bij de 1° jaars als 14° en 15°, en dit seizoen was de kloof tussen beiden nog nooit zo klein. Bent mag zondermeer trotsvol terugblikken op een zeer knappe wintercampagne, en heeft alle recht om nu een portie ‘relatieve rust’ in te bouwen richting de zomer. Jarne kan zich optrekken aan deze laatste veldloop, en misschien motiveert hem dit om nog een laatste maal uit te pakken in Tessenderlo, volgende zondag, al is dat natuurlijk alweer een pittige verplaatsing, waarbij ik de fiets zo en zo zou thuislaten …

                                      

                    

                    Bent …                                     Jarne …                                         Robbe …

 

Onze 3° man in koers was dus Robbe, en die was een 1’10” voor zijn 2 makkers aan het vechten voor het eremetaal bij de 2° jaars. In een eerder verslag kon je al lezen welk gewicht de eerstejaars deze winter in de schaal leggen bij de scholieren jongens, en dat was nu alweer het geval, met 6 gasten in de top-10. Robbe liep hier één van zijn sterkste koersen van deze winter, en verteerde het bergop-bergaf gebeuren ogenschijnlijk vrij gemakkelijk. Vooral zijn slot, nog dat gans eind omheen de startzone richting finish, was beresterk, maar voor de bronzen plak kwam hij welgeteld … 4” tekort. Waar hij in Tienen, op de provinciale titelstrijd, nog 43” moest toegeven op winnaar Arthur Hélin, gaf Robbe hem hier lik op stuk, en verwees hem naar positie vier. Kortom, een sterke prestatie, waarmee hij met een zeer goed gevoel richting de zomerfase kan stappen. Trainer Willy mag trots zijn op zijn poulain.

Na de scholieren was het de beurt aan de masters, en bij de vrouwen wist alleen Ine Middel, bij de W65’ers, een medaille uit de brand te slepen, namelijk de zilveren plak. De AVT-atlete Els Geerits bleek een halve minuut sneller als Ine, en ook de bronzen plak ging naar een Limburgse dame, eentje uit Alken. Geen medaille dus voor Rita De vries, 4°, die hier alweer fel geplaagd werd door stekende pijnen in de rechter kuit, iets waar ze al sinds Herentals mee sukkelt.  Zeker op een zwaar parcours als dit kan je lichamelijke ongemakken natuurlijk missen als kiespijn.

                                                 

                                                         Veerle …                      Diziana …                                             

                                    

                                           ‘Zilveren’ Ine …              Rita …

Veerle Vandamme strandde eveneens op de 4° plaats, maar dan bij de W-50’ers, een kleine 15” achter het brons, dat nu om de nek ging van een Looise-atlete. Diziana Van Goidsenhoven werd uiteindelijk 5°, al was de kloof op Veerle zelden ze klein als hier op dit kampioenschap, wat haar tot echte tevredenheid stemde.

   

Bij de heren masters zaten er 7 ROBA’s onder de 114 deelnemers, wat meteen de grootste groep was van al de diverse koersen. In totaal waren er 1277  mensen ingeschreven, maar die vonden we vooral terug in de jeugdreeksen (tot en met miniem, zeg maar), en bij de masters dus. In de echte topkoersen, waar het bij zo’n kampioenschap toch zou moeten om draaien, was de opkomst eerder gering (12 jun dames, 22 jun heren, 9 sen dames, 28 sen heren …), en vooral bij de seniors was er nauwelijks interesse van de beste Belgen. In de dameskoers was Charlotte Van Hese heer en meester, en bij de mannen nam topper Marco Vanderpoorten relatief gemakkelijk de maat van Tim Van de Velde.

Er zaten ook hier en daar wat ‘verrassende elementen’ in de organisatie. Zo moesten de cadetten maar 2550m afleggen, en liepen de scholieren en de juniors dezelfde afstand, zijnde 4050m. Helemaal niet alledaags was het gegeven dat de juniors meisjes en de seniors dames gelijk van start gingen in één en dezelfde koers, waarbij die eerste groep al na 4050m mocht binnenlopen, terwijl de seniors nog exact 3km verder moesten strijd leveren. Ook van de regel ‘mannen en vrouwen lopen op een kampioenschap dezelfde afstand’  werd afgeweken, want de heren seniors kregen 750m meer af te werken dan hun vrouwelijke leeftijdsgenoten.

 

Maar keren we snel terug naar onze 7 masters, want die lagen allesbehalve wakker van al die net opgesomde extra info. Vooraan muisde Timothy Convents er immers meteen vandaar (zie foto), maar kreeg iets later, net als in Diest, het gezelschap van Nick Van Peborgh, een man van de M40-generatie. Iets verder volgden Joans Verstreele van AC Deinze en Tommy Kinders, onze sympathieke ex-clubmakker, nu bij Antwerp Athletics.

                                      

                                                                 Timothy, net na de start …

 

Timothy weet dat hij over een vlijmscherpe eindspurt beschikt, en dan kan je het veroorloven om de directe concurrenten nog een tijdje als gezelschap te accepteren. En dat zagen we finaal ook gebeuren, Nick Van Peborgh bleef aandringen, maar had geen verhaal tegen de ultieme eindrush van onze ROBA-topper. Dikke proficiat, beste Timothy, met deze schitterende zege en mooie titel !

Een kleine 50” na Timothy zagen we ook Kevin De Kerpel binnenlopen, en dat als 5° bij de M-35’ers, net in het zog van de nummer vier, thuisloper Jan Vervaet. Ook Kevin verweerde zich als een duiveltje in een wijwatervat, maar dat tempo lag vooraan zo hoog, dat van opschuiven nauwelijks sprake was.  

                                                                   

                                                                                 Kevin, bergop – bergaf …

Timothy zou niet de enige zijn die later in de tent op het erepodium werd geroepen. De zilveren plak van Ine hebben we reeds benoemd, en ook Patrick Van Daele zou datzelfde eremetaal om zijn nek krijgen, na zijn knap optreden als M-60’er, en waarbij hij alleen de duimen moest leggen voor de sterke DCLA-man Marc Neefs. Het was alweer mooi om zien hoe stijlrijk Patrick die 4050m verteerde, en dat ondanks de vele hoogtemeters. Knap vent !  Bij de M50 was Chris Wouters van de partij, en voor hem was de 8° plaats weggelegd binnen zijn categorie. Ook onze vaste man uit Diest kan terugblikken op een fraai optreden hier aan de  oever van de Durme.

                      

                          ‘zilveren’ Patrick …                            Chris …

                                      

                                               Michel …                                Luk (zilver) & Jan …

Bij de M-65 zagen we Michel Ocula aanvankelijk mooi opschuiven in het ruime peloton, maar nog voor halverwege wedstrijd was het tempo er compleet uit. ‘Pijn in de liesstreek’ riep hij naar ondergetekende, die inderdaad duidelijk zag dat er iets niet klopte, zeker gezien de resultaten van de voorbije weken. Ja die ‘adductor’ , zeg maar liesspier in mensentaal, is behoorlijk essentieel, en meer dan de 8° eindplaats zat er dus niet in. Iets na hem liep Jan Maus als 9° binnen, na een tijdje in het gezelschap te hebben gezeten van zijn trainingsmakker Luk Leyzen, die een betere 2° wedstrijdhelft realiseerde, en zodoende finaal fraai 2° werd bij de M-75’ers. Geniet ervan, beste Luk !

 

Nadien was er even tijd voor een hotdog, want we hadden geen enkele senior in de strijd, noch op de korte afstand, nog op de lange afstand van 7050m bij de vrouwen en 7800m bij de mannen. De feesttent voorzag de aanwezige toeschouwers van drank en eten, en fungeerde ook als erepodium, waar de medailles en gele winnaarstruien werden uitgereikt. Om in die tent te geraken was het wel even doorheen de modder ploeteren, maar eenmaal binnen was de Oost-Vlaamse sfeer op en top. We konden de eigen ROBA-tent (die fameus nodig was, gezien het regenweer …) nog niet afbreken, want ons juniorsduo Noor en Lars Peeters zaten aan het slot van het dagprogramma. Noor moest dus zoals reeds gezegd samen met de seniors lopen, zij het dat ze natuurlijk sneller mocht binnenlopen. En dat gegeven voelde behoorlijk ‘onwennig’ aan wist Noor ons achteraf te zeggen. Die jonge meiden zijn immers gewend om met de seniors van start te gaan, maar wel in gezelschap van ook de jonge masters, de reeksen tot 50jaar zeg maar. Deze waren er nu niet bij, en dat gaf een heel ander wedstrijdbeeld, een geheel ander ‘gevoel’ zei Noor na de koers.

                                                       

                                                            Noor in mooi gezelschap … (Sofie van Accom)

Enigszins bekomen van de niet alledaagse beresnelle start, schoof onze steeple-kampioene stilaan op, en zeker op de lange stukken van het circuit zagen we haar tempo mooi onder controle houden. Doch op één van de vele glibberige afdalingen ging ze fameus tegen de grond, en voor ze goed en wel bekomen was, was ze haar positie tegenover de vaste concurrenten kwijt. Finaal liep Noor als 7° binnen, beseffende dat bij een normaal verloop de 5° stek (kwam amper 4” tekort…) zeker de hare was geweest. Nu een relatieve rustfase voorzien, beste Noor, en daarbij terugblikkend op een meer dan geslaagde wintercampagne.

 

Waar Noor nog enigszins verbaasd om zich heen keek bij de start, maakte broerlief Lars daar weinig woorden aan vuil. Hij startte zondermeer op kop, en gaf gans de koers door een bijzonder alerte indruk.

Al snel nam de gedoodverfde winnaar Axl Hermans het commando over, en in zijn gekende stijl (= de rest afmaken met venijnige tussensprints …) begon hij het koppeloton uit te zuiveren. Lars bleef altijd in 2°        a 3° positie hangen, op een 15tal meter van de ontsnapte ACHL-loper.

                                                           

Lars kent deze sterke loper door en door, want zowel in Mechelen als in Booischot moest hij de wet van de sterkste ondergaan, en ook op het BK in Hulshout (waar Lars de koers al verloor door die slechte start…) had onze ROBA-man geen verhaal tegen de overmacht van de man uit Herentals, die tussendoor trouwens ook nog snel even crosskampioen van Antwerpen werd. Doch Lars bleef Axl Hermans ditmaal

in het vizier houden, en vooral op iedere beklimming ervaarde hij zelf dat het gat steeds iets kleiner werd. In de voorlaatste ronde was de kloof gedicht, en voor de volgers was het duidelijk dat Lars een veel ‘frissere’ indruk uitstraalde dan zijn concurrent. De mannen op positie drie en vier, Nand Put en Matthias Meert, waren op dat ogenblik nog alleen voor het brons aan het strijden. Onder luide aanmoedigingen van de ROBA-aanwezigen, in het bijzonder de beide zussen, zagen we Lars stilaan het heft in handen nemen, zeker toen Hermans het alsmaar moeilijker kreeg op iedere beklimming. Ook de speaker van dienst kreeg stilaan door dat het wel eens verkeerd zou kunnen uitdraaien voor onze Antwerpse kampioen, en dat gebeurde ook finaal in de laatste passage langsheen de finish, toen ze nog de lus voorbij de feesttent moesten afwerken. Pas op dat moment slaagde de speaker erin om over het decibelniveau van de zussen heen te geraken…  Scrol nu aub snel even terug naar de openingsfoto van dit artikel … schitterende emotie … !

Trainer Ruud was terecht ook zeer content (zie foto), en een kleine drie kwartier later stond hij te blinken in zijn mooie gele ‘Vlaamse titel-trui’ ! Nu aub even ‘genieten’, beste Lars !

            

 

 

Ziehier ter afronding nog even al de andere medaillewinnaars :

                 

         Zilver voor Luk & Ine !                                               zilver voor Patrick !

                        

                                         GOUD voor Timothy !

rudy