In memoriam Bruno VAN LOO

Bruno

Voor een ruim aantal aanwezige ROBA-sympathisanten, hield Paul Winnepenninckx op dinsdag 28 mei 2024 in de parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand te Tremelo, een ontroerende afscheidsrede  voor de betreurde Bruno Van Loo, die op 22 mei 2024 in het UZ Leuven-Campus Gasthuisberg overleed.

"Vandaag zijn we hier samen om afscheid te nemen van onze goede vriend en dierbare collega BRUNO.
Vele onder u waren nog niet geboren, toen hij aan zijn sportcarriere begon. Begin de jaren 70 was BRUNO voetballer bij de Blauwe Duivels in Betekom, de ploeg van Berreke Verhaegen. Ikzelf speelde bij Wakkerzeel en de duels die wij daar op het plein uitvochten zijn haast legendarisch te noemen. Het ging er heel heftig aan toe, soms op het randje en erover.
Toen in 1979, BETA-de atletiekclub zelfstandig werd, sloot Bruno zich daar aan. In het clubblad daterend van 1982 las ik het volgende: 3 augustus 1982 - Een internationaal deelnemersveld nam om 21 u de start van de zogenaamde dodentocht van Bornem, Onder de ruim 3000 atleten ook BRUNO VAN LOO. Er stond de deelnemers een tocht van 100km te wachten om over Puurs, Londerzeel, Steenhuffel, Opwijk, Aalst, Dendermonde, Lebbeke, St..Amands om zo terug BORNEM te bereiken. Met de fiets begeleid door de toenmalige voorzitter, hield Bruno er van in de beginne een strak tempo op na, duidelijk met het idee om zijn tijd van vorig jaar te verpulveren. Om 23u, na 2u wedstrijd, gingen de hemelsluizen helemaal open, spieren plots afgekoeld, kleren doordrenkt van de regen en de eerste menselijke drama's kondigden zich aan, temeer de regen nog zou aanhouden tot 2u in de morgen. In Aalst lag Bruno nog 30' achter op zijn schema van vorig jaar en het begon er bedenkelijk uit te zien, maar zijn clubgenoten gaven er de brui aan. Moedig als hij is, voerde hij zijn tempo nog op, afwisselend 1000m lopen en 100m stappend. Met de karaktersterkte die hem eigen is zette hij door. Na de moeilijke ochtenduren te hebben overwonnen, haalde hij de finish in Bornem om 9u10 als 27ste atleet in een tijd van 12u10' een verbetering van zijn eigen clubrecord met 1 uur. Enkele minuten later zagen we hem op een Bornems terrasje zitten, nippend aan een biertje, kalm, haast niet getekend en uitzonderlijk fris, als een man, die onbewogen bijna, tevreden terugkijkt op het klusje dat hij net geklaard heeft. Wij lichten ons petje voor deze uitzonderlijke prestatie, duidelijk het resultaat van oneindelijke trainingen gekoppeld aan een ijzersterke wil. Maar Bruno jong, 12u10' over 100 km, wat gij daar hebt gepresteerd is meer dan 100 gelukwensen waard.
Op 10 augustus 1984, stond Bruno voor de 5 de maal aan de start van de DODENTOCHT. Bruno liep in een ruk tot in Aalst, het keerpunt na 52 km, zijn begeleider kreeg bandenpech, geen sinicure om een band te herstellen in de nachtelijke duisternis; tot de band het helemaal begaf en zijn begeleider noodgedwongen met de fiets aan de hand de laatste kilometers moest afleggen, hij had Bruno beloofd dat hij een foto zou nemen van de aankomst, die er kwam na 11u02'45'' met een verbetering van zijn eigen C.R met 13' en een 14de plaats op zowat 3500 deelnemers. 's Avonds ging hij niet naar het blarenbal- hij had er immers geen. Deze teksten verschenen in de clubbladen van toen en werden geschreven door zijn boezem-vriend RAYMOND. Dit waren slechts fragmenten van 2 van zijn in totaal 14 dodentochten die hij heeft beeindigd. Op 1 mei 1984 liep hij zijn eerste marathon en zette toen op 27 jarige leeftijd een tijd neer van 2u56' over jawel ruim 42 km. Hij nam deel aan heel wat joggings, tot hij in 2017 getroffen werd door een spierziekte, het jaar dat hij 70 werd en die hem vorige woensdag fataal is geworden.
Op 11 september 2013 werd hij geconfronteerd met het plotse overlijden van zijn oudste broer PAUL die net 70 jaar was geworden, is dit toeval? Dit was een zeer zware slag voor de immer minzame en vriendelijke man, die Bruno was. Bruno was een familieman, hij had zelf geen kinderen, maar zorgde goed voor de kinderen van JOSEE en de 7 kleinkinderen. Op zijn 50ste in 1997 stapte hij in het huwelijksbootje en kwam zijn belofte na om niet te trouwen voor zijn 50 jaar, alhoewel er een liedje bestaat, die aanraad om niet te trouwen voor je 40 bent. Hij was tot zijn pensionering werkzaam bij ALCATELL-BELL.
Een andere hobby van hem was dat hij graag werkte in de tuin, ze hadden een mooie tuin in de Leemkuilenstraat in Ninde, waar ik regelmatig eens binnensprong. Door zijn ziekte lukte dat alsmaar minder en hij was er het hart van in dat JOSEE al het werk moest opknappen en hij niet kon helpen. Hij wilde snel een appartement kopen in HAACHT, maar JOSEE wou niet weg in Tremelo, tot hij op een zekere dag zag dat er een mooi appartement te koop kwam in Tremelo en JOSEE overtuigde om dat samen te kopen. Met tranen in de ogen namen zij afscheid van de woning en in februari 2021 trokken zij in, in een nieuw appartement in het centrum van Tremelo.
Helpen was een andere kant van Bruno en dat deed hij met volle overtuiging. Hij was er bij toen BETA ging helpen tappen op een van de allereerste edities van wat toen nog TORHOUT-WERCHTER noemde en slechts 1 dag duurde. De pannenkoekendag ging niet door zonder dat hij er was, bij ontelbare stratenlopen, pistemeetings en andere evenementen stond hij achter de toog. Vorig jaar ging hij op handen en voeten 1 dag helpen op ROCK WERCHTER, wat hem heel wat energie heeft gekost, maar helpen was zijn leven. Nooit zou hij geweigerd hebben om te helpen, maar dit jaar was dat er niet meer bij, zijn ziekte was er te veel aan en met pijn in het hart moest hij afzeggen.
Hij steunde ook GEKKO VOOR AFRICA, een liefdadigheidsdoel uit Baal, die zorgen voor scholen en waterputten in de arme gedeelten van AFRIKA.
Bruno beste vriend, dank voor wat je betekend hebt in je leven in dienst van de gemeenschap, we zullen je blijven herdenken als een sympatiek en vriendelijk man die HELPEN bovenaan in zijn woordenboek had staan en altijd klaar stond voor iedereen.
Wil iedereen rechtstaan en een applaus geven als eresaluut aan BRUNO voor wat hij heeft betekend voor ons allen. Vriend vaarwel!!!!!"

Paul


ROBA leeft bijzonder mee met het diepe verdriet van zijn echtgenote Josée Hamels en van zijn familie. Wij zullen Bruno nooit vergeten en danken hem bijzonder voor zijn jarenlange, gedreven inzet voor onze club.

bruno